گفتی که منم مونس شب هایت

امشب که سرم نیست به آغوشت

گـویی که شــــدم زود فـراموشــــت

هرشب که تو آسوده ز غم هایی

سـرگرم دروغـیـن قـــسـم هایــی

تــا پــهــن کنــی دام به آهــویـی

چشمان تو می گردند هر سویی

چون برق نگاهت به کسی افتــد

دیـوانـه دلــش در قـفســی افتـــد

حــال دل بــیــچــاره تــمــاشــایــی

آغـــاز شـــبـــــش اول رســـوایــــی

هر شـب نفسـی همدم دم هایـت

پایــی شـده هـم پـای قــدم هایـت

دسـتـی شــده آویـــز بــه بــازویـت

مستی شده مـدهوش ز شب بویت

هــر شــب بـدنـی گـرم نفـس هایـت

قـربـانـی مـظـلـوم هــــوس هـــایـت

بـس کـن دگـر این بـازی شـب هـا را

بـس کـن دگـر این شور و طرب هـا را

بـشـکـن هــمـه آن کــوه غــرورت را

بشـکن همه شـب های حضـورت را

کـــــم کـن تـــــو زحیــرانی چشمانت

بــگــــذر ز هــوس هــا ی فـــراوانــت

مـــن یـــــار نــخواهـم سـفـری بــاشـد

هـــر شـــب بـه کــنــارش نـفری باشـد

مــــن مــی گــذرم از تــو و آغـــوشـــت

بــهتــر کــــه شــدم زود فـــراموشـــت

تند ترانه می زنم

شور به خانه می زنم

ماهم و نیمه می شوم

دور ز کینه می شوم

رخ به کسی نمی دهم

دل نفسی نمی دهم

همسفری در سفرم

دل ندهید  دلبرم

گر بدهید می برم

...

پی نوشت : از ۱۳۶۸ امروز دارم به دنیا می آیم!